Jesień zadomowiła się już u nas na dobre. Drzewa tracą liście, które to tworzą przepiękne czerwono-rudawe dywany. Prawdziwa polska jesień!
Spotkało mnie ostatnio coś miłego. Otóż dostałam maila od Pana Tomasza z bieszczadzkiego oddziału TOnZ (Towarzystwo Opieki nad Zabytkami) z podziękowaniami za wstawiennictwo na blogu (pod postem o cerkwii) w sprawie ratowania cerkwi w Bystrem. 
Udało się i na tydzień zawitałam w Bieszczady. Radość me serce rozpiera. Szczęśliwam okrutnie! Poza tym, że na zmianę trochę pada a trochę leje, roboty mam po pachy. Święto się szykuje. Maryśkoo i Władek złote wesele obchodzić będą. 50 lat razem! 
Uwaga będzie smutno, bo tak właśnie jest mi dzisiaj. Smutno bardzo.
Zastanawiałam się jak to jest, że ludzie mieszkający w Bieszczadach są tak zdeterminowani i najczęściej udaje im się osiągnąć cel. Mało tego, stawiają dzielnie czoła starości! A ja starości boję się okrutnie. Znam takie osoby, które w wieku 70 lat są praktycznie wykluczone z życia. Spędzają całe dnie w domu, nie maja żadnych zainteresowań, planów, nie można się z nimi dogadać. A jedyne na co czekają to śmierć. Takiej starości boję się bardzo!
No dobrze, czas posypać głowę popiołem i przyznać się oficjalnie!
Pisałam niedawno o Chrewcie nad Soliną. Dziś chciałabym napisać trochę o Polańczyku. Polańczyk to (teoretycznie) wieś położona nas Zalewem Solińskim, która słynie przede wszystkim z tego, że na jej terenie znajduje się największy w Bieszczadach zespół sanatoriów i uzdrowisk. W Polańczyku więc spotkać można całe mnóstwo kuracjuszy i turystów pragnących skorzystać z jego dobrodziejstw. A rzeczywiście jest z czego korzystać, ponieważ Polańczyk ma doskonale rozwinięte zaplecze turystyczne. 
Rzecz wydarzyła się okrutnie straszna. Władek, mąż Maryśkiii miał bardzo rozległy zawał. Na szczęście udało się go odratować i czeka teraz na operację w szpitalu.
